سپاه گران فریدون به کرانه آب‌های خروشان اروندرود رسید. شاه جوان رو به نگهبانان رود آورد و فرستادگان را فرمان داد تا زورق‌ها و کشتی‌ها را آماده سازند تا لشکر کینه‌جوی ایران بی‌درنگ از آب بگذرد. اما نگهبان رود که ترسی گران از پادشاه ماردوش بر دل داشت، فرمان فریدون را گردن ننهاد و پاسخ داد: «شهریار جهان ضحاک در نهان مرا سپارش کرده است که هیچ جنبنده‌ای، حتی پشه‌ای را رخصت عبور ندهم، مگر آنکه جواز و مهری درست در دست داشته باشد.»
چون فریدون این سخن سرکشانه را شنید، آتش خشم در نهادش برافروخت و باک از ژرفای خروشان رود را به سویدای دل راه نداد. بی‌درنگ میان کیانی ببست، لگام باره تیزتک و گلگون‌رنگ خویش، «گلرنگ» را کشید و او را به قلب موج‌های سهمگین افکند. پهلوانان و یارانش نیز چون شهریار خویش را در دل آب دیدند، کمرها محکم بستند و اسبان بادپا را به آب زدند. زین‌ها در میان موج‌ها غرقه گشت، اما دلاوران بی‌هراس از پس تلاطم آب به کرانه خشکی رسیدند و روی به سوی بیت‌المقدس، دژ استوار ضحاک نهادند—که در زبان پهلوانی آن را «کنگ دژهوخت» می‌خواندند و کاخ بلند شهریاری ماردوش در آن افراشته شده بود.
چون سپاه کینه‌خواه از دشت نزدیک شهر پدیدار شد، فریدون از فاصله یک میل نگاه انداخت و کاخ عظیم ضحاک را دید که بر فراز شهر می‌درخشید؛ ایوانی بس شگفت که سر بر آسمان کشیده و با برج کیوان و ستارگان پهلو می‌زد. فریدون دریافت که آنجا کمینگاه اژدها و مرکز قدرت سیاه اوست. رو به یاران کرد و گفت: «آن کس که از خاک تیره چنین بنای سرافرازی برآورده، بی‌شک رازی سرپوشیده با روزگار دارد. پس نباید سستی ورزید؛ در این جای تنگ باید با شتاب به دشمن تاخت.»
این را گفت و گرز گران گاوسار را برکشید و عنان اسب را رها کرد. فریدون چون آذرخشی سوزان پیش نگهبانان ایوان پدیدار شد. گرز سنگین را از پیش زین برآورد و چنان هيبتی افکند که پاسداران و روزبانان در دم بگریختند. فریدون نام جهان‌آفرین را بر زبان جاری ساخت و سوار بر اسب، بی‌هراس گام به کاخ بزرگ ضحاک نهاد تا طومار ستم هزارساله را در هم پیچد.