تهمتن رستم پوشن رزم بگسترد و زره بر تن محکم ساخت. ببر بیان را بر روی جوشن کشید و مغفر کیانی بر سر نهاد. با نام و یاد یزدان پاک بر پشت رخش پیل‌پیکر نشست؛ آن‌چنان که از شکوه بالایش آسمان خیره گشت و زمین زیر سم اسبش تیره گردید. دشت و کوه از بانگ کوس و شیپور سپاهیان به لرزه درآمد و جهان از گرد رزمندگان تاریک شد. کاموس کشانی در میمنه تورانیان با پیلان جنگی صف آراست، آرایشگر سپاه هند بر میسره ایستاد و خاقان چین در قلب لشکر جای گرفت. در سوی دیگر، فریبرز بر میسره، گودرز کشواد بر میمنه و طوس نوذر در قلب سپاه ایران خروشیدند.
کاموس کشانی چون پیل مست خروشید و گرز گران گاوپیکر در دست گرفت و حریف طلبید. هیچ‌یک از سران ایران چون طوس و گیو و رهام را تاب نبرد با او نبود. در این هنگام، الوای زابلی، دلاوری که نیزه‌دار رستم بود و فنون رزم را از تهمتن آموخته بود، شتابان تیغ برکشید. رستم او را از شتاب‌زدگی و غرور پرهیز داد و فرمود که در برابر کاموس هوشیار باشد، اما الوای به نبرد شتافت. کشانی چون گرگی گرسنه بر او تاخت، با ضربت نیزه او را از زین برگرفت، بر زمین افکند و زیر سم اسبش درهم کوفت تا خاک را از خونش سرخ ساخت.
با دیدن مرگ الوای، غم و خشم بر دل رستم نشست. کمند شصت‌خم و گرز گران برداشته، چون پیل ژیان بر کاموس تاخت. کاموس که کمند رستم را خرد می‌انگاشت، بانگ برآورد و تیغ برکشید و بر گردن رخش زد، اما برگستوان نبرد مانع شد و آسیبی به رخش نرسید. تهمتن کمند کیانی را بر گردن کاموس افکند، او را از اسب فرود کشید و خوار و زبون بر زمین کوفت. دست‌هایش را چون سنگ از پشت ببست و او را خرامان به میان سپاه ایران آورد. رستم پند داد که هیچ کس نباید به نیروی خویش مغرور گردد، چرا که گردش چرخ گردون بر هیچ‌کس جاودان نیست. سپس کاموس کشانی به تیغ پهلوانان ایران قطعه‌قطعه گردید و دفتر کینه‌توزی‌اش فروبسته شد.