چون خورشید زرین‌پیکر رخسار خویش بر پشت گاو سپهر کشید و نغمه چکاوک بر هامون طنین‌افکن شد، بانگ کوس و تبرزین از بارگاه کاموس کشانی به آسمان برآمد. آن پهلوان کوه‌پیکر و اسب‌افکن، زره نبرد بر تن راست کرد، ترگ بر سر نهاد و با دلی پر از باد غرور و سری سرشار از کینه، سپاه کشانی را آراست. دیده‌بانان ایرانی بر فراز کوه هماون خروش برآوردند که لشکری گران از تنگه پدیدار گشته است.
کاموس همچون لختی کوه بر پشت باره نشست، گرزی سنگین به کردار سر گاومیش بر دوش نهاد و پیشاپیش نیزه‌دارانش به دره درآمد. او با خنده‌ای استهزاآمیز به سپاه ایران نگریست و آنان را خوار شمرد و با بانگی رسا فریاد زد: «کدام‌یک از دلاوران ایران جرأت دارد بر من تاخت آورد و زور بازو و تیغ و گرز مرا بیازماید؟»
گیو کشواد، پهلوان آزاده ایران، چون این سخن تند را شنید، خشم بر وجودش چیره شد، تیغ آبگون از نیام کشید و به نام دادار نیکی‌بخش، تیربارانی چون ابر بهاران بر کاموس فرو ریخت. کاموس سر زیر سپر پنهان ساخت و چون گرگی ژیان با نیزه بر کمرگاه گیو تاخت. ضربت نیزه کاموس چنان سهمگین بود که گیو بر زین بلرزید، اما به چالاکی خویش را نگه داشت و با تیغ تیز، نیزه کاموس را به دو نیم ساخت.
طوس سپهبد از قلب سپاه نبرد را دید و دانست که گیو را تاب ایستادگی در برابر تنومندی کاموس نیست. پس تکاور خویش را تاخت و خود را به یاری گیو رساند. نبردی سخت و بی‌امان میان آن دو پهلوان ایرانی و کاموس کشانی درگرفت که تا غروب آفتاب و تاریک شدن دشت هماون ادامه یافت.
با فرو نشستن تاریکی شب، رستم تهمتن با درفش اژدهافش خویش به کوه هماون رسید. گودرز کشواد و سپهبدان ایران به استقبال جهان‌پهلوان شتافتند و اشک شوق بر رخسار ریختند. رستم سپاهیان خسته را پند داد، آنان را به پایداری فراخواند و بر خوان رزم پیمان بست. در آن سوی دشت، هومان و پیران با دیدن خیمه سبز و درفش اژدهاپیکر رستم، نگران و اندوهگین گشتند، اما کاموسِ مغرور پیران را از بیم هراساندن سپاه بازداشت و وعده داد که فردا میدان نبرد را از خون ایرانیان چون دریای لعل سازد.