پس از درگذشت کیومرث، هوشنگِ جهاندار با اندیشه‌ای تابناک و دادگری بی‌همتا بر جایگاه نیای خویش نشست و تاج شاهنشاهی را بر سر نهاد. چهل سال گردش روزگار بر او گذشت؛ سال‌هایی که در آن دلش لبریز از تدبیر و مغزش آکنده از هوش و دانش بود. چون بر اریکه والای پادشاهی تکیه زد، بانگ برآورد که بر هر هفت اقلیم جهان فرمانروایی دارد و به نیروی یزدان پیروزگر، کمر به گسترش داد و دهش بسته است. پس جهان ویران را آبادان کرد و روی زمین را از داد و راستی آراست. در این روزگار بود که هوشنگ نخستین رازِ نهفته در طبیعت را گشود؛ او با تفته کردن سنگ سخت در دل آتش، گوهرِ آهنِ آبگون را بیرون کشید و بنیان ابزارسازی و صنعت را در جهان گذارد.