پس از آنکه تاریکی و جادوی دیوان، چشمان جهان‌بین کاووس‌شاه و سپاه ایران را نابینا کرد و آنان را در پس دیوارهای سیاه مازندران به بند کشید، شهریار تیره‌بخت، قاصدی پران چون پرنده روانه ساخت. نامه به سرزمین زابلستان رسید؛ نامه‌ای سوزناک از شاهی پشیمان که سر از پندهای فرزانه سیستان پیچیده بود و اینک تاج و تخت خویش را بر خاک رهاشده و جان خویش را در چنگال اهریمن فروماند می‌دید.
چون دستان سام پیام کاووس را بشنید، جامه درید و از رنج شاه و بی‌پناهی ایرانیان دلخون شد، گرچه خویشتن‌داری نمود و دردمندی خویش را از دوست و دشمن پنهان داشت. فرزانه زابلستان که پیشتر با دیده‌ی روشن‌بین خویش چنین روزگار تاری را پیش‌بینی کرده بود، به نزد رستم آمد و گفت: «ای فرزند، زمان خواب و آسایش به سر آمده است! شمشیر گران نباید در غلاف بپوسد، چرا که شاه گیتی در دهان اژدها گرفتار است. پروردگار تو را برای چنین روز سختی پرورانیده تا ببر بیان بر تن کنی، گرز گران برگیری و سر گردنکشان مازندران و دیوان ناپاک را خرد سازی.»
رستم دلاور در پاسخ پدر از راه دشوار مازندران پرسید. زال دو راه پیش پای تهمتن نهاد: راه نخست، همان مسیر دراز و شش‌ماهه بود که کاووس پیموده و به گمراهی رسیده بود؛ و راه دوم، مسیری کوتاه اما آکنده از بیم و بلا، پر از شیران درنده، دیوان جادگر، تاریکی محض و دشواری‌های بیکران. زال رستم را پند داد که راه کوتاه و پرخطر را برگزیند و تکیه بر جهان‌آفرین کند. او نوید داد که خود روز و شب دست به نیایش به درگاه یزدان خواهد برداشت تا رستم پیروزمندانه بازگردد، و اگر نیز سرنوشت بر مرگ باشد، مرگ در راه نام بلند، جاودانگی است.
رستم آماده رزم گشت و سوگند یاد کرد که فرزندی گوش‌به‌فرمان باشد. او پیمان بست که تن و جان خویش را فدای ایران کند، طلسم دیوان جادو را بشکند، سپاه اسیر ایران را رهایی بخشد و سر دیو سپید، ارژنگ، سنجه، پولاد غندی و بید را به زیر پای رخش اندازد. چون پهلوان، جامه رزم بر تن کرد و بر پشت رخش گلگون نشست، رودابه، مادر مهربانش، با دیدگانی پر از اشک به بدرقه‌اش آمد. رستم مادر و خویشان را به خدای بزرگ سپرد و با دلی استوار بر عنایت یزدان، رو به سوی آزمون‌های مرگبار مازندران نهاد.