زال زر، پهلوان سپیدموی و فرزانه سیستان، همراه با بزرگان و کنداوران زرین‌کمر ایران‌زمین راهی دراز را پیمود تا به درگاه کی‌کاووس شهریار رسد. چون چشمان زال بر شاه افتاد که شادکام و پیروز بر اورنگ پادشاهی تکیه زده است، دست بر سینه نهاد، سر به زیر افکند و با فروتنی تمام تا نزدیکی تخت شاهی گام برداشت. زال زر کاووس را آفرین گفت و فرّه ایزدی، بخت بیدار، دانش و دادگری او را ستود. کی‌کاووس نیز پهلوان کهنسال را بنواخت، او را بر فراز تخت در کنار خویش نشانید و از رنج راه و احوال رستم و دیگر پهلوانان پرسش نمود.
سپس زال زر لب به سخن گشود تا داستان مهم خویش را بازگو کند. او کاووس را پند داد و یادآور شد که شاهان بزرگی پیش از او چون منوچهر، زو، نوذر و کی‌قوباد بر این جهان جهانداری کرده‌اند؛ شهریارانی که با همه گنج‌های انبوه، لشکرهای گران و گرزهای گران‌سنگ، هرگز آهنگ مازندران نکردند. زال هشدار داد که مازندران خانه دیوان افسونگر و طلسمی انباشته از بند جادوست که با شمشیر و گنج و نیرنگ گشوده نمی‌شود و خویشتن را به چنین ورطه‌ای افکندن، به باد دادن رنج و خزاین شاهی است. او از شاه خواست تا برای افزون‌طلبی، درختی را که بار آن نفرین است با خون پهلوانان و نامداران آبیاری نکند.
اما کی‌کاووس خشمگین و مغرور، پند فرزانه سیستان را خوار شمرد و پاسخ داد که از اندیشه زال بی‌نیاز نیست، اما خود را از جمشید، فریدون، منوچهر و کی‌قوباد برتر و مردتر می‌داند! کاووس ادعا کرد که سپاه، گنج و مردانگی او از شاهان پیشین افزون‌تر است و نباید جهان را از بیم دیوان پنهان داشت. او سوگند خورد که دیوان و جادوان مازندران در چشمش خوار و بی‌مقدارند و به‌زودی آن دیار را زیر نگین شمشیر درخواهد آورد. سپس از زال خواست تا به همراه رستم در ایران بماند و پاسداری از مرزها را بر عهده گیرد، چرا که آفریننده جهان یار اوست و سر دیوان نره شکار او خواهد بود.
چون زال دید که شاه در سرکشی و نادانی خویش استوار است و سخن حق در دل او اثر نمی‌کند، ناچار سر تسلیم فرود آورد و گفت که شاهی از آنِ اوست و پهلوانان بندگان فرمان‌بردارند. زال تاکید کرد که آنچه شرط بلاغ بود ادا کرده و اکنون سرنوشت و مرگ و نیاز را با تدبیر نمی‌توان چاره کرد. پس با دلی پردود و چشمانی تیره از بیم آینده، شاه را درود گفت و از پیشگاه او بیرون رفت تا با بزرگان نگران ایران، راه سیستان را پیش گیرد.