چون رستم دلاوری‌های قارن رزم‌جو را در قلب سپاه نگریست و شور نبرد در جانش زبانه کشید، رو به پدر خویش زال آورد و جویا شد که افراسیاب، آن بدسگال تورانی، در کجای میدان جای می‌گیرد و چه جامه و درفشی دارد تا او را در هم شکند. زال فرزند را اندرز داد و از نبرد با آن اژدهای تورانی بیم داد؛ زیرا افراسیاب زره و درفشی سیاه بر تن و دست داشت و از آهن و زر کلاه‌خود ساخته بود. اما رستم با اتکا به پروردگار جهان و بازوی خویش، بر رخش رویین‌سم نشست و به میدان تاخت.
افراسیاب با دیدن رستم، شگفت‌زده از دلاوری این نوجوان نوآمده، جویای نامش شد و تورانیان او را پور دستان و دارنده گرز سام معرفی کردند. افراسیاب همچون موجی خروشان پیش آمد، اما رستم بر او تاخت، گرز را بر زین نهاد و با چنگی پولادین کمرگاه افراسیاب را بگرفت و او را از پشت زین پلنگینه‌اش برداشت تا زنده به نزد کیقباد برد. در این میان، دوال کمربند افراسیاب از نیروی سهمگین رستم بگسست و سالار توران بر خاک افتاد. سواران تورانی گرد او را گرفتند و وی را از چنگال مرگ رهانیدند. رستم از این‌که او را زیر کش نگرفته بود دریغ خورد، اما هجوم سپاه ایران به رهبری کیقباد آغاز شد. لشکر ایران چون دریایی طوفانی خروشید و در نبردی سهمگین، ۱۱۶۰ تن از دلیران توران به یک زخم بر خاک افتادند. سپاه توران شکست‌خورده و با دل‌های خسته و سلیح‌های شکسته، از راه دامغان به سوی رود جیحون بگریختند.