از شهر جهرم، فرخ‌زاد را فراخواندند و تاج و تخت شاهنشاهی ایران را به او سپردند. چون بر سریر کیانی برآمد، نخست آفرین و سپاس بر آفریننده نیکی‌ها فرستاد و اندیشه خویش را آشکار ساخت. او داد سخن داد که فرزند شاهنشاهان است و در این جهان چیزی جز امنیت، آرامش و دادگری برای مردمان نمی‌جوید؛ هر آنکس که در پی آزار و کژی باشد بر افتادگان چیره نخواهد شد، و هر که با راستی گام بردارد، چون جان پاک نزد او ارجمند خواهد بود.
اما چرخ نیلوفری دمی با او وفا نکرد. هنوز یک ماه از تاج‌گذاری‌اش نگذشته بود که دست ستمگری از آستین غلامی بیرون آمد و در جام باده او زهر کشنده درآمیخت. فرخ‌زاد زهر بنوشید و پس از یک هفته درد و رنج، جان سپرد. با مرگ او گویی طومار پادشاهی کیانی پیچیده شد و از هر سو دشمنان تیره‌روز پدیدار گشتند؛ گواهی بر ناپایداری روزگار که آنچه گرد آورده‌ای بی‌گمان باد خواهد شد.