تنها دانش و دین است که آدمی را از تیرگی‌های گیتی به سرمنزل رستگاری می‌رساند. هر آنکس که خواهان دلی شادمان و رها از تنگدستی و غم است، باید گام در راه گفتار پیامبر خدا نهد و زنگار دل را به آب زلال فرامین او بشوید؛ همان خدایوند تنزیل و وحی که امر و نهی الهی بر دست او آشکار گشت.
خورشید روشنایی‌بخش پس از پیامبران بزرگ، بر هیچ‌کس نیکوتر از ابوبکر نتابید؛ آن‌گاه عمر اسلام را آشکار ساخت و جهان را چون باغ بهار آراست؛ و پس از آن عثمان گزین آمد، سالار شرم و خداترسی. سپس علی، جفت بتول، چهارمین بود که پیامبر گرامی او را به نیکی بسیار ستود و فرمود: «من شهر علمم و علی درِ آن است.» پیامبر آفتابِ فروزان است و صحابان چون ماهتاب درخشان، که به یک‌دگر پیوسته‌اند و راه راست را می‌نمایند.
در این میان، جانِ آگاهِ آدمی این جهان پهناور را چون دریایی تیره و خروشان می‌بیند که بادهای تند، موج‌های سهمگین بر آن افکنده‌اند. هفتاد و چند کشتی بر این دریا بادبان برافراشته‌اند؛ اما در میان آن‌ها، یکی کشتی پهن و آراسته چون عروس جلوه‌گری می‌کند که پیامبر با علی و خاندان پاکش بر آن نشسته‌اند. خردمندی که از دور به این دریای بی کرانه نگرد، داند که هیچ‌کس از خشم موج‌ها رهایی نیابد؛ پس با خود گوید: «اگر در کنار پیامبر و وصی او غرق شوم، دو یار باوفا خواهم داشت؛ همان سرورِ تاج و درفش و بهشت که مالک جوی‌های شهد و شیر و چشمه‌سارهای زلال است.»
هر که چشم به سرای باقی دارد، باید در کنار پیامبر و علی جای گیرد. این دین و راهِ جاودانه است؛ بر این آیین زادن و بر همین اندیشه گذشتن و خاک پای حیدر بودن. هر دلی که از این راه کژ گردد، خود بزرگ‌ترین دشمن خویشتن است و بغض علی جز در جانِ تیره و ناسره راه نیابد. پس نباید جهان را به بازی گرفت، بلکه باید با نیک‌نامان همراه شد و گام در راه نیکی نهاد، در راهی که ژرفا و کرانه‌های آن از فزونی شکوه‌اش ناپیداست.