در کشاکش آفرینش جهان، پروردگار دادگر ماه را چون چراغی فروزان برای شب‌های تاریک پدید آورد تا بر ظلمت گیتی پرتو افشاند و راهنمای آدمیان در تاریکی باشد. این جُرمِ آسمانی در چرخهٔ سی‌روزهٔ خویش نخست نازک و زردگون، همچون خمیدگیِ قامتِ دلداده‌ای غمدیده و عاشقی رنجور، از کرانهٔ افق نمایان می‌گردد و شتابان از چشم بینندگان ناپدید می‌شود. با گذشت شب‌ها، روزنهٔ بیشتری از نور می‌گشاید تا در پایان دو هفته به کمال و گردیِ کامل می‌رسد و آسمان را غرق در روشنایی می‌سازد. سپس راه کاستی در پیش می‌گیرد و شب به شب باریک‌تر گشته، به خورشیدِ تابنده نزدیک‌تر می‌شود. این سامانِ استوار و دگرگونیِ همیشگی، بنیاد و نهادی است که خداوندِ داد برای ماه نهاده است تا جهان برجاست، دگرگون نگردد.