چون یزدگرد بر تخت شاهنشاهی ایران برنشست، نخست به گردآوری سپاهیان پراکنده پرداخت و موبدان، بزرگان و خردمندان کشور را بر گرد خویش فراخواند. او بر تخت زرین جای گرفت، دست بدی و ستم را از جهان کوتاه ساخت و درهای رنج را بر مردم فروبست. شهریار دادگر، بزرگان را پند داده و فرمود که رشک و آز، دیوانی دژآگاهند که دل را تیره می‌سازند و درمان آنان از عهده هر پزشکی بیرون است. او بردباری و مدارا را افسر خرد خواند و مردمان را از منت نهادن بر نیکی‌های خویش برحذر داشت.
یزدگرد هجده سال جهان را به داد و نیکی آراسته داشت و با گسیل داشتن سپاهیان به چهار گوشه مرزها، ایران را از گزند دشمنان ایمن گردانید. چون هجده سال سپری شد و پاییز خزان‌بار بر زندگانی‌اش سایه افکند، بزرگان و دانایان را بار داد و آنان را بر تخت زرین زانو نشاند. شاه از ناپایداری چرخش روزگار سخن گفت؛ روزگاری که نه بر تاج گرانمایگان رحم می‌آورد و نه کهنسال و برنا می‌شناسد. او اعلام کرد که روزگار شهریاری‌اش به پایان رسیده و تاج، نگین و گنجینه ایران را به فرزندش هرمز می‌سپارد. هرچند پیروز فرّ و بالایی افزون داشت و سالی چند از هرمز بزرگ‌تر بود، اما یزدگرد در هرمز وقار، دادگری و شایستگی بیشتری می‌دید. پس از این وصیت، یزدگرد تنها یک هفته زیست و سپس رخت از جهان سپنج بربست و تخت پادشاهی را در سوگ خویش رها ساخت.