چون پیروز بر تخت کیانی برنشست، آیین دادگری و یزدان‌پرستی پیشه ساخت و بزرگان را به خرد، بردباری و بخشایش فراخواند. اما روزگار، آزمایندگی سخت خود را آغاز کرد؛ خشکسالی دهشتناکی هفت سال سراسر زمین ایران را فراگرفت. چشمه‌سارها خشکید، هوا چون خاک تفتیده شد و قحطی درگاه‌ها را کوبید. پیروز با تدبیری شهریارانه، خراج را بربچید، در انبارهای شاهی را بر عام و خاص گشود و فرمان داد تا توانگران غلات خویش را به ارزان‌ترین قیمت تسلیم نیازمندان کنند، چنان‌که هیچ جانداری از ناداری جان نسپرد. در سال هشتم، شاه و مردم به دشت برآمدند و به زاری دست به درگاه ایزد برداشتند؛ آسمان به رحمت گشوده شد و بارانی چون درّ ناب بر خاک خشک بارید.
پس از رهایی از تنگسالی، پیروز به آبادانی کشور همت گماشت؛ شهرهایی چون ری و بادان‌پیروز (اردبیل) را برپا ساخت و سپاهی گران بیاراست. با این حال، غرور رزم‌جویی او را بر آن داشت تا عهد کهن میان ایران و توران را که بهرام گور بر سنگی برفراز جیحون نگاشته بود بشکند و به جنگ خوشنواز، شهریار هیتالیان، بشتابد. خوشنواز با فرستادن پیام‌ها و اهدا کردن منشور بهرام بر سر نیزه، پیروز را از سوگندشکنی و ستمگری برحذر داشت و خدای جهان را بر حقانیت خویش گواه گرفت، اما پیروز به خشم آمد و به اندرزها گوش فرا نداد. خوشنواز خندقی ژرف و پنهان بر سر راه سپاه ایران کَند. پیروز شیراوژن با کلاه‌خود و گرز شاهی به پیش تاخت و ناگاه همراه با برادرانش نرسی و فرخ‌قباد و هفت تن از شاهزادگان کیانی به درون کنده افتاد و به هلاکت رسید. قباد اسیر شد و ناله و مویه سراسر خاک ایران را فراگرفت.