چون شاپور بزرگ از جهان درگذشت، برادرش اردشیر بر گاه شهریاری نشست و آن تخت آراسته به یادگار شاپور پیر را روشنی بخشید. اردشیر کمر به داد بست و بزرگان و ایرانیان را فراخواند و آنان را بر پایگاه تخت زرین بنشاند.
اردشیر در نخستین سخن خود با بزرگان گفت: «از گردش چرخ بلند نمی‌خواهم که گزندی به هیچ‌یک از بندگان خدا برسد. اگر جهان با خواسته ما رام و سازگار شود، مردم هم تندی و قاطعیت ما را خواهند دید و هم آرامش و مهر ما را؛ و اگر روزگار با ما نسازد، ما خود را با نبردها و دگرگونی‌های جهان سازگار می‌سازیم. برادرم شاپور این جهان پهناور را به من سپرد، زیرا فرزندش هنوز خردسال بود. بر روان پاک او آفرین می‌فرستم که زمین را از وجود بدسگالان و دشمنان پاک ساخت. هرگاه شاپور، فرزند شاپور، به سن رشد برسد و بالنده گردد و شایسته تاج و تخت شود، من گاه، تاج و سپاه را به او خواهم سپرد، چرا که پیمان من با شاپور شاه چنین بود و من تنها امانت‌دار و کارگزار این تخت به یادگار از او هستم.»
آنگاه مردم و بزرگان را به دادگری و زنده نگه داشتن آیین‌های نیکو فراخواند و یادآور شد که آنچه خورده‌ایم و گذرانده‌ایم گذشته است و چون آدمی بمیرد، تمام رنج‌های دنیا بر باد خواهد رفت.
اردشیر به مدت ده سال گیتی را به راستی و داد اداره کرد. در این مدت از هیچ‌کس باژ و ساو و خراج نگرفت و حکومت را بر مردم رایگان ساخت. از همین روی، مردم او را «نکوکار» نامیدند، زیرا همگان در دوران او در آسایش و رفاه زیستند. چون شاپور جوان به سن شایستگی تاج و گاه رسید، اردشیر دلاور بر سر پیمان خویش ایستاد و کلاه شهریاری را با مردانگی و بزرگواری به برادرزاده سپرد و خردمندانه دست از پادشاهی کشید.