چون نرسی بر تخت عاج کیانی تکیه زد و دیهیم شاهنشاهی بر سر نهاد، بزرگان و سپهبدان کشور در حالی که هنوز سوگوار درگذشت بهرام بودند، با نثارها و هدایای گران‌سنگ به پیشگاهش شتافتند. نرسی بزرگان را آفرین خواند و یادآور شد که آفرینش و سرنوشت گیتی، در آشکار و نهان، تنها به خواست پروردگار جهان است؛ اوست که خرد، آزرم، جوانمردی، دادگری و گفتار نرم را به آدمیان بخشیده است. نرسی خردمندی را بالاترین گوهر دانست و یادآور شد که خردمند چون با کسی پیوند دوستی بندد، با او هم‌دل و یک‌جان می‌گردد. او نیکی را سرچشمه توانایی، و دلیری را زاییده هوشیاری خواند و سستی و کاهلی را ناشی از بددلی و مایه تباهی نام و ننگ دانست.
نرسی نه سال با داد و تدبیر بر جهان فرمان راند و سخنان خردمندانه‌اش مایه آبادی و آسایش گیتی گشت. اما چون زمانه دگرگون شد و روزگارش به پایان رسید، آن سپهبد پولادین‌اراده در برابر چنگال مرگ چون موم نرم گردید. فرزند جوانش، شاه اورمزد، که در زیبایی و فروغ چون ماهی در شب تاریک و لاله‌ای در میان سبزه می‌درخشید، بر بالین پدر حاضر شد. نرسی چشم بر فرزند گشود و او را اندرز داد که هرگز دست به بدی نآلوید، چرا که جانشین بهرام و نرسی است و شایسته تاج و تخت؛ از او خواست که دادگری پیشه سازد تا تاج شاهی بر او نگرید و دل انجمن از ستمش نتاپد. نرسی فرزند را یادآور شد که فرجامِ همه، گذشتن از این خاک است و باید چنان زیست که در روز شمار، پاسخی نیک در پیشگاه پروردگار داشت. چون اندرزها به پایان رسید، نرسی چادر بر سر کشید، آهی سرد از سینه برآورد و روانش به جهانی دیگر پرکشید؛ چنان که گویی هرگز نرسیی بر آن تخت و کرسی ننشسته بود.