چون اورمزد فرخنده بر اورنگ شاهنشاهی برآمد و تاج خسروی بر سر نهاد، داد و آشتی در سراسر گیتی سایه‌افکن شد، چنان‌که میش و گرگ بر یک آبشخور گرد آمدند و گزند از جهان رخت بربست. شهریار دانش‌پذیر، مهتران، بخردان و جهان‌دیدگان را گرد خویش آورد و انجمنی از حکمت و داد برپا ساخت. اورمزد شاه در این سخن‌رانی فخیم، حاضران را پند داد که پادشاهی تنها با داد، فروتنی و یاد کردن اندرز پیشینیان استوار می‌ماند. او منی و غرور را ناپسندترین خوی نزد مهتران خواند و هشدار داد که رشک، آز و بی‌دانشی، زندگانی را تنگ و تیره می‌سازد. شاه فرزانه خرد را به آب زلال و دانش را به زمین بارور تشبیه کرد که هیچ‌یک بدون دیگری به بار نمی‌نشیند و افزود که زبان هوشمند باید همواره به گفتار نیکو گشوده شود، چرا که رازها از گوش زمانه و دیدگاه پادشاه پنهان نمی‌ماند. بزرگان انجمن بر آن شهریار پاک‌دین آفرین خواندند و شادمان پراکنده شدند. اورمزد آیین نیاکان خویش، شاپور و اردشیر، را زنده ساخت و جهان را به بخشش و داد آراست. اما چرخ نیلوفری وفا نکرد؛ اندکی نگذشت که بهار برنایی‌اش به خزان گرایید، سرو قامت بلندش چون کمان خمید و آن پادشاه دادگر و خردمند پیش از آنکه کام گیتی را از داد خویش شیرین‌تر سازد، رخت به سرای باقی کشید.