چون شاپور، فرزند پاک‌نهاد اردشیر، بر تخت دادگری جلوس نمود و تاج کیانیِ دل‌افروز بر سر نهاد، بزرگان، دانایان و موبدان فرزانه در پیشگاه وی گرد آمدند. شهریار جوان، زبان به گوهربارترین سخنان گشود و بزرگان مجلس را خطاب ساخت که او فرزند اردشیر بزرگ است؛ پادشاهی که دانایی می‌جوید و داد را سرلوحه کار خویش می‌سازد. او فرمان داد که همگان پیمان شهریاری را پاس دارند، سخنان او را به ترازو و پژوهش بسنجند و اگر کلامی نپخته یا خامی دیدند، او را سرزنش نمایند.
شاپور در تحلیل شهریاری و گیتی، جهان را دارای دو بخش دانست: نخست پادشاهی که پاسبان خلق و نگهبان دارایی کوچک و بزرگ است و اگر بر دادگری استوار باشد، خردِ والا پاسبان و پشتیبان او خواهد بود؛ خردی که سر شهریار را از ابرهای تیره و ناگواری‌ها فراتر می‌برد و روان او را به رامش و آرامش می‌رسانید. دوم آن کس که با آزمودن خرد، مردانه می‌کوشد و با دانایی سپاس دادار پاک را به‌جای می‌آورد. او تاکید فرمود که تنها خردمند، شایسته تاج و تخت پادشاهی است؛ چرا که در پیشگاه خرد، سیم و زر بهیچ رو ارزشی ندارد. او خرسندی و قناعت را ریشه توانگری دانست و اعلام کرد آن‌که آرزو و آز بر دلش چیره شود، اندوه و رنجش افزون خواهد گشت. پس باید از مردمان ناپاک‌رای گریخت، به نیکی و آسایش گرایید و به مال دیگران دست نیازيد، زیرا دست‌اندازی به مال کسان نشان از کم‌بهره بودن از فرهنگ و ادب دارد.
شهریار سپس مهر خویش را بر مردم افزون‌تر از اختران گردون توصیف کرد و متعهد شد که رسوم و آیین‌های والا و شکوهمند اردشیر را به‌تمامی زنده نگه‌دارد. او مالیات دهقانان را آسان گرفت و تنها به گرفتن یک سهم از سی سهم خرسند شد تا هزینه‌های لشکر را تامین کند؛ چرا که گنجینه شاهی آباد و بی‌نیاز از اموال مردم بود و نیازی به آزورزی بر دارایی رعیتی که موجب دشمنی می‌شد، وجود نداشت. او درهایبارگاه را بر روی دادخواهان گشود و اعلام کرد که کارآگاهان و جاسوسان هشیار را به سرتاسر گیتی می‌فرستد تا از احوال جهان و مردم ناظر باشند و جز آفرین و رضایت پروردگار جهان چیزی نمی‌جوید. بزرگان و موبدان چون این سخنان حکیمانه و دادگرانه را شنیدند، یکسر به پا خاستند، زبان به آفرین شاپور گشودند و زبرجد بر تاج او افشاندند. بدین‌سان آیین اردشیر بابکان تازه گشت و برنا و پیر در سایه داد شاپور شادمان و رامشگر شدند.