چون شعیب، سالار نامدار تازیان از نژاد قتیب، با لشکری گران مجهز به صد هزار سوار کارآزموده و نیزه‌گزار قصد سرکوبی و تازش نمود، داراب شاه، فرزند همای، سپاهی بی‌کران از ایران گرد آورد که هیچ حسابی قادر به شمارش آن نبود. دو لشکر در دشت نبرد به هم رسیدند و از انبوهی جنگجویان کینه‌توز، جهان تاریک و دژم گشت. پهنه زمین تاب تحمل آن همه پادآورد را نداشت و هیچ جایی برای گذر باقی نمانده بود.
از بارش ژوپین و برانگیخته شدن تیرهای بی‌شمار، خاک دشت چون آبگیری از خون رنگین گردید و از هر گوشه خروشی سهمگین برمی‌خاست و پشته‌های کشته‌شدگان تپه به تپه پدیدار می‌گشت. این پیکار خونین سه روز و سه شب بی‌وقفه ادامه یافت، چنان‌که گویی عرصه جهان بر هر دو سپاه تنگ شده بود. در شب و روز چهارم، سرنوشت چرخید؛ شعیب در میان معرکه به دست ایرانیان کشته شد و تازیان شکست‌خورده، تاریکی شب را غنیمت شمرده و از دشت نبرد گریختند.
اسبان تازی فراوان با زین‌های استوار، همراه با نیزه‌ها، شمشیرها و خفتان‌های رزم بر جای ماند. داراب تمامی آن غنایم بی‌شمار را میان لشکریان خویش بخشید تا سپاهیانش کامروا گردند. سپس از میان لشکریان، مرزبانی خردمند و آگاه به زبان و گفتار تازیان را برگزید و او را گسیل داشت تا باژ و خراج سالیان گذشته و زمان حال را از دشت‌نشینان عرب مطالبه نموده و بر مقررات شهریاری گردن نهد.