پس از پیروزی درخشانی که داراب در نبرد با روم رقم زد، رشنواد، سپهسالار سپاه ایران، همراه با آن جوان دلاور به آن طاق ویران بازگشت؛ همان‌جا که نخستین‌بار داراب را در خواب دیده بود و سروش غیبی نوید شهریاری او را داده بود. گازر و همسرش، درحالی‌که آن یاقوت سرخ و بی‌نظیر را همراه داشتند، هراسان و ترسان از بیم خواری و خشم بزرگان پیش آمدند و به دادار جهان پناه بردند.
رشنواد به گرمی از آنان استنطاق کرد و آن دو داستان شگفت‌انگیزِ رها کردن صندوق بر آب‌های فرات، پروراندن آن کودک شیرخوار با رنج و خون‌دل، و به همراه داشتن آن گوهرِ شاهوار را بازگفتند. رشنواد از شنیدن این رازِ شگفت متأثر گشت و دانست که چرخش روزگار، رمزی پنهان در کار آورده است. او بی‌درنگ نامه‌ای مشروح به پیشگاه ملکه همای نوشت و در آن از خوابِ خویش، فروریختن طاق پس از برون آمدن داراب، نبردهای بی‌مانند او در برابر روم، و گواهی گازر و یاقوت سرخ سخن راند.
سپهسالار نامه و گوهر شاهوار را به تندپیکی داد تا چون باد به پایتخت شتابد. هنگامی که پیک به کاخ رسید و یاقوت سرخ را پدیدار ساخت و نامه رشنواد را بر خواند، اشک ندامت و حسرت بر گونه‌های همای جاری شد. او آن جوان بلندبالا و بهارچهر را که در خرامیدن لشکر دیده بود به یاد آورد و دانست که او کسی جز فرزند پاک‌نهادش نیست—همان کودکی که سال‌ها پیش از بیم و نادانی به موجهای خروشان فرات سپرده بود.
همای، گریان و سپاس‌گزار، درگاه یزدان پاک را سجده برد و سر بر آستانش نهاد که با وجود ناسپاسی و ستمی که بر طفل بی‌گناه کرده بود، دادار مهربان او را به فرّه و پیروزی بازگردانده است. پس فرمان داد تا گنج‌های زر و سیم و مشک و گوهر بگشایند؛ به درویشان و نیازمندان ببخشند، آتشکده‌ها و موبدان را بی‌نیاز سازند و به مناسبت خجستگیِ این رازگشایی و آئین‌های ملی چون جشن سده، بخشش‌های فراوان به سراسر کشور فرستند. روز دهم، رشنواد و داراب با بزرگان به نزدیکی شاه آمدند تا روزگار نویی برای ایران‌زمین رقم خورد.