چون ماه بر تخت سیمین آسمان برآمد و سه پاس از شب تیره سپری گشت، خروش پاسبانان ایرانی در دل تاریکی طنین‌انداز شد که گشتاسپ‌شاه شهریاری پیروزبخت و بیدار است. این آواز، چون صاعقه‌ای دل کهرم، فرزند ارجاسپ را به لرزه درآورد و روانش را تیره ساخت. او بیمناک به نزد اندریمان آمد و گفت که در این شب تیره چگونه کسی جرأت دارد در کنار بالین شاه چنین سخن بگوید و فال بد بزند؟ ترسی پنهان بر دل سران توران افتاد و گمان بردند دشمنی خانگی یا سپاهی از بیرون بر ایشان کمین کرده است.
با سپیده‌دم، اسفندیار روئین‌تن، جوشن‌‌پوش و با گرز گاوسار بر سر رسید. در همین لحظه، یاران اسفندیار سر بریده ارجاسپ، شاه خونریز توران و کشنده لهراسپ را پیش پای لشکر توران افکندند. شیون و ناله‌ای دردناک از سپاه توران برخاست و فرزندان ارجاسپ در آتش غم سوختند. تورانیان چون دیدند که پرچمدار و شاهشان از دست رفته، نومیدانه به سیمرغ مرگ تن دادند و نبردی خونین درگرفت. خون بر درگاه دژ موج زد و گرد و غبار رزمگاه، آسمان را به تیرگی کشانید.
در میان این آشوب، اسفندیار پای فردافکند و به نبرد کهرم شتافت. دو دلاور در هم آویختند؛ اسفندیار به نیروی کیانی کمربند کهرم را گرفت، او را از پشت زین برکند و بر خاک زد. دستان کهرم را در بند کشیدند و سپاه نامدار توران از هم فروپاشید. اسفندیار بر درگاه دژ دو دار بلند برافراشت؛ اندریمان و کهرم را نگونسار بر دار آویخت و سپس سپاهیانش را بر هر سو گسیل داشت تا بر سراسر توران‌زمین آتش افکنند. خرمن پادشاهی توران در شعله‌ها سوخت و اسفندیار، پس از انتقام خون لهراسپ و رهایی خواهران خویش، بساط پیروزی و شادخواری برپا کرد.