چون گرگین آگاه شد که تهمتن به درگاه شاه آمده است، دریافت که گره‌گشای رنج و گرفتاری او فرارسیده است. او پیام‌بری نزد رستم فرستاد و با زاری و زبونی، خود را در چنگال آز و بدبختی گرفتار دید و از جهان‌پهلو خواست تا نزد شهریار شفاعت کند. رستم با شنیدن پیام، آهی سرد از سینه برکشید و فرستاده را پاسخ داد که گرگین خرد را زیر پا نهاد و اسیر هوا و هوس گشت؛ با این همه، قول داد که اگر بیژن زنده از بند رها شود، گناه او را از شاه ببخشد، وگرنه کین‌خواهان او را رها نخواهند ساخت.
روز بعد، رستم در پیشگاه کیخسرو بر پای ایستاد و خدمات گذشته گرگین و نبردهای او در کنار نیاکان شاه را یادآور شد. کیخسرو، به پاس حرمت و خواهش رستم، سوگند خویش را پس گرفت و گرگین را از چاه تیره رهانید. آن‌گاه شاه از رستم پرسید که چگونه می‌خواهد سپاهی برگیرد و به نبرد تورانیان رود. رستم پاسخ داد که جنگ آشکار و رزم با افراسیاب بیژن را به کشتن خواهد داد، چرا که آن دیو‌نژاد کینه‌توز به شتاب سر از تن بیژن برخواهد برید؛ از این رو چاره کار در مکر و پنهان‌کاری است.
رستم پیشنهاد کرد که جامه بازرگانان بر تن کنند و با کاروانی از سیم و زر و کالاهای گران‌بها راهی توران شوند. کیخسرو گنجهای کهن شهریاری را گشود و صد شتر بار دینار و صد شتر بار درم در اختیار رستم نهاد. تهمتن سپس از میان یلان ایران، هفت پهلوان نامدار را برگزید: گرگین، زنگه شاوران، گستهم، گرازه، فرهاد، رهام و اشکش. پهلوانان تاج و زیور رزم را کنار نهادند و در هیئت کاروانیان و بازرگانان، آماده سفری رازآمیز و پرخطر به سوی خاک توران شدند.