چون ضحاک ماردوش بر سریر پادشاهی جهان تکیه زد، سقف هزاره‌ای تیره و جانکاه بر سر گیتی سایه افکند. در این روزگار دراز، چرخ فلک بر مدار پلیدی چرخید و منش خردمندان و فرزانگان در پرده‌ی خفا فرورفت. کام دیوان و نادانان برافراشته گشت، فضیلت و هنر خوار و بی‌مقدار شد و بازار جادوگری و افسون رونق یافت. راستی و درستی چهره نهان ساخت و زیان و گزند آشکارا سر برآورد. دست دیوان اهریمن‌خو برای هر بدی و جنایتی گشوده شد و کسی را یارای آن نبود که از نیکی سخن گوید، مگر به راز و پنهانی.
در این میان، دو بانوی پاکدامن و خردمند، شهرناز و ارنواز، دختران جمشید که بسان تاجی بر تارک بانوان جهان بودند، لرزان چو بید از شبستان شاهی بیرون کشیده شدند و به ایوان تاریک ضحاک اژدهافش سپرده گشتند. ضحاک ستمگر آنان را در آغوش افسون و جادوی خویش کشید و خوی کژی و پلیدی را به آنان آموخت؛ چرا که آن شهریار اهریمن‌تبار، آیین و هنری جز آموختن تباهی، کشتار، غارت و به آتش کشیدن جهان نمی‌شناخت.