جهان‌پهلوان رستم، فرستاده‌ای هوشیار و خردمند را گسیل داشت تا نامه‌ای چون آذرخش به نزد سالار هاماوران ببرد؛ نامه‌ای که سطر سطر آن بوی تیغ و گرز و رزم‌خواهی می‌داد. تهمتن در آن نامه شاه هاماوران را سرزنش کرد که نبرد به آیین دلاوران نکرده و به کمین و حیله، کی‌کاووس و نامداران ایران را به بند کشیده است. رستم هشدار داد که اگر کاووس‌شاه را بی‌درنگ رها سازد، از چنگال اژدهای کین‌خواهی رسته است، وگرنه باید خویشتن را برای نبردی سهمگین آماده کند که در آن سر نهادن بر آستان مرگ تنها سرنوشت او خواهد بود.
چون فرستاده پیام و نامه را رسانید، دل شاه هاماوران از تیرگی اندیشه خیره شد و جهان پیش چشمش تار گشت. اما از سر غرور و تندخویی پاسخی گستاخانه بازفرستاد و گفت که کاووس هرگز رنگ دشت و آزادی را نخواهد دید و اگر رستم پا به بربرستان گذارد، جز بند و زندان و ضربت گرزهای گران بهره‌ای نخواهد برد.
پاسخ سرکشانه شاه هاماوران آتش غیرت را در دل رستم و نامداران سپاه برافروخت. تهمتن چون دید راه خشکی دور و دراز است، فرمان داد تا لشکر بر کشتی‌ها و زورق‌ها نشینند و از راه دریا رهسپار مرز هاماوران شوند. پهلوانان ایرانی چون طوفان بر کرانه‌های هاماوران فرود آمدند و شهرها و بوم و برِ دشمن را زیر و رو ساختند.
شاه هاماوران با لشکری آراسته به درافکندن رستم شتافت، اما همین که گردِ رخش برخاست و قامت تهمتن با گرز گران بر دوش پدیدار شد، بیمی مرگبار بر جان سپاهیان افتاد. رستم چون شیر ژیان بانگ برآورد و بر قلع‌وقمع دشمن پرداخت. تابِ پایداری در لشکر هاماوران نماند؛ سپاهیان از هولِ گوپالِ پیلتن پراکنده شدند و شاه هاماوران نیز با سرکشانِ شکست‌خورده خویش به سوی شهر گریخت.
سالار هاماوران که خود را در آستانه نابودی می‌دید، دو چابکسوار فرستاد تا نامه‌هایی پر از درد و زاری به نزد شاهان مصر و بربر ببرند و آنان را هشدار دهد که اگر با وی یکدل نشوند، رستم تمام آن مرزوبوم را به زیر نگین خواهد آورد. شاهان مصر و بربر، ترسان از تندر کین‌خواهی ایران، لشکرهایی بی‌شمار آراستند و به یاری هاماوران شتافتند، چنان‌که زمین از انبوهیِ سپاهیان چون کوه شد و جای پای موری بر خاک نماند.
رستم چون گرد آمدن سه سپاه گران را دید، نگرانِ جانِ کاووس‌شاه شد. پس پنهانی پیام‌آوری به نزد شاه اسیر فرستاد و گفت: «سه شهریار جهان بر ما گرد آمده‌اند. من توانِ برکندنِ بنیادِ ایشان را دارم، اما بیم دارم که در کشاکشِ نبرد، آسیبی به تنِ شهریار رسد که تاج و تخت بربر بی‌حضور تو مرا به کار نمی‌آید.»
فرستاده شتابان خود را به محبس کاووس رسانید و راز رستم را بگفت. کاووس‌شاه چون پیام تهمتن را شنید، خردمندانه و پرغرور پاسخ داد: «از بند و شکنجه من اندوه مدار که گردش روزگار همواره نوش را با نیش و مهر را با جنگ آمیخته است. پشتیبان من خدای جهان‌آفرین است؛ پس عنانِ رخشِ درخشان را رها کن و نوک سنان بر دشمن بدار و از این بدسگالان احدی را زنده مگذار!» فرستاده چون باد به نزد رستم بازگشت. جهان‌پهلوان از شنیدن پاسخِ دلیرانه شاه، دلگرم گشت و بند قبای رزم محکم کرد و پرشورتر از پیش، روی به آوردگاهِ بزرگ نهاد.