پس از پیروزی‌های شگفت‌انگیز رستم و رهایی سپاه ایران از بند طلسم، کی‌کاووس‌شاه بر حریری سپید نامه‌ای پرشور و آکنده از بیم و امید بنگاشت. دبیری خردمند کلک بر کاغذ راند و نخست به ستایش دادگر جهان‌آفرین پرداخت؛ خدایی که خرد، سپهر گردان، مهر و خشم را پدید آورد و به آدمی توان نیک و بد بخشید. کاووس در این نامه شاه مازندران را هشدار داد که سرنوشت شوم دیوان و جادوان را عبرت خویش سازد، تاج مازندران را بر جای نهد و چون کهتران به درگاه کیانی آید تا باژ و ساو پردازد؛ چرا که هیچ نیرویی را توان ایستادگی در برابر چنگال فولادین رستم نیست. کاووس افزود که اگر فرمان نبرد، سرنوشتی چون ارژنگ‌دیو و دیو سپید در انتظارش خواهد بود.
پس شاه کاووس، فرهاد—پهلوان تیغ‌زن و از بزرگان ایران—را فراخواند و این نامهٔ پندآمیز و تند را به او سپرد تا به دیار دیوان ببرد. فرهاد بر خاک افتاد، نامه بگرفت و به سوی سرزمین مازندران شتافت؛ دیاری که سوارانش به سختی و سنگ‌دلی نامور بودند. چون خبر آمدن فرستادهٔ کاووس به شاه مازندران رسید، او سپاهی از گردان و شیران مازندران برگزید تا به پیشواز روند. شاه مازندران به دیوان گفت که باید رفتار پلنگان در پیش گیرند و دل فرستادهٔ هوشمند را بفشارند.
دیوان با چهره‌هایی درهم‌کشیده و خشمگین به پیشواز فرهاد آمدند. یکی از دیوان نیرومند دست فرهاد را در دست گرفت و چنان بفشرد که استخوان‌هایش زیر فشار تیر کشید، اما فرهادِ پولادوند رخ زرد نکرد و هیچ دردی بر چهره نیاورد. سپس فرهاد را به درگاه شاه مازندران بردند. شاه از کاووس و رنج راه پرسید و فرهاد نامهٔ عطرآگین بر حریر سپید را پیش دبیر نهاد.
چون نامه خوانده شد و شاه مازندران از کشته‌شدن ارژنگ‌دیو، دیو سپید، پولاد غندی و بید‌دیو به دست رستم آگاه گشت، دیدگانش پر از خون شد و دلش از غریو بیم به لرزه درآمد. او در پنهان با خویش گفت که خورشید غروب خواهد کرد و جهان روی آرامش نخواهد دید، چرا که رستم تا زنده است جهان را آسوده نخواهد گذاشت. بدین‌سان، شاه مازندران در سوگ سرکردگان خویش فرو رفت و اشک خونین بر رخسار جاری ساخت.