افراسیاب، رنجور و خسته از نبرد با ایرانیان، با دلی آکنده از بیم و شگفتی به نزد پشنگ، شهریار توران، بازآمد. او زبان به سرزنش و پند گشود و پدر را از پیمان‌شکنی و کینه‌جویی بیهوده برحذر داشت. افراسیاب زنده ماندن خود را معجزه‌ای دانست و دلاوری‌های بی‌مانند رستم، پهلوان تازه به میدان آمدهٔ سیستان را شرح داد؛ پیلتنی که چون کوهی از آهن می‌تاخت، گرز گاوسار بر سر دشمنان فرود می‌آورد و او را چنان از زین بربوده بود که گویی پر کاهی در دست دارد. افراسیاب از تباهی سپهسالاران نامدار توران چون خزروان، شماساس، کلباد و بارمان سخن گفت و یادآور شد که کشته شدن برادر خردمندش، اغریرث، برکت و شگون را از پادشاهی آنان بربوده است. از این رو، وی پشنگ را پند داد تا پیش از آنکه رستم، قارن، کشواد و مهراب کابلی بنیاد توران را برکنند، از ادعای خویش بر ایران چشم بپوشد و با کیقباد به آشتی گراید و به همان مرزهای کهن فریدونی خشنود باشد.