در شب هنگام، زال زر با پهلوانان و خردمندان ایران‌زمین به راز نشست. سخن همه از هجوم افراسیاب و آشفتگی کشور بود. زال گفت که اگرچه پهلوانان دارای بختی بیدار و روانی روشن باشند، اما سپاه مانند کشتی است که نیازمند باد و بادبان تخت شاهی است. اگرچه طوس و گستهم از فرزندان شاه‌اند، اما تاج و تخت کیانی تنها بر سر کسی می‌زیبد که دارای فرّه ایزدی و بخردی باشد. بزرگان در جستجوی تخمهٔ فریدون برآمدند و زو پسر طهماسب را یافتند که پیرمردی هشتاد ساله، فرزانه و دارای زور و فرهنگ کیانی بود.
قارن سپهسالار و موبدان و مرزبانان به شتاب به نزد زو شتافتند و او را به پادشاهی خواندند. زو تاج فریدون را بر سر نهاد و زال بزرگی او را آفرین گفت. زو شاهی دادگر بود که جهان را به داد و نیکی تازه ساخت و مردم را از بدی بازداشت. اما روزگار چرخی دیگر چرخید؛ خشکسالی مهیبی گیتی را فراگرفت، خاک خشکید و گیاهان پژمردند و نان با درم ترازو می‌شد. دو سپاه ایران و توران هشت ماه روبروی هم صف آراستند اما تنگی و قحطی رمقی برای نبرد باقی نگذاشته بود.
سرانجام بانک فریاد از هر دو لشکر برخاست و دانستند که این بلا از تیرگی دل‌ها و کینه‌های خودشان است. فرستادگانی میان دو کشور آمد و شد کردند و پیمان صلحی استوار بستند. جهان را تقسیم کردند: از دریای پیکند تا مرز تور، چین و ختن در دست تورانیان ماند و دست ترکان از پارس و خاک ایران کوتاه گشت. با بستن پیمان صلح، درهای رحمت آسمان گشوده شد، رعد و باران کوهسار را فراگرفت و زمین چون عروسی شاداب پر از رنگ و بوی و جویباران گشت. زو پس از پنج سال دادگری و آبادانی جهان، رخت از این سرای سپنج بربست و بخت ایرانیان بار دیگر به غم نشست.