سپهسالار ایران، رستم فرخزاد، نامه‌ای بر حریر سپید و خشان چون خورشید نگاشت تا پیامی سرنوشت‌ساز را به اردوگاه تازیان بفرستد. در عنوان نامه، نام رستم، فرزند هرمز پادشاه و جهان‌پهلوان نیک‌خواه ایران‌زمین برجسته بود، خطاب به سعد وقاص که نبرد جویان جهان را بر خویشتن تنگ کرده بود. رستم نامه را با ستایش دادار پاک آغاز کرد؛ پروردگاری که سپهر گردان به فرمان او برپاست و پادشاهی را بر داد و مهر استوار ساخته است.
وی سپس بر شهریار ایران‌زمین درود فرستاد، پادشاهی صاحب فرّ و شکوه که اهریمن را در بند کشیده و دارنده شمشیر و تاج بلند است. رستم افروخته شدن آتش نبرد و پیش آمدن این کارزار بیهوده را ناپسند شمرده و سعد را بازخواست کرد که شما کیستید، آیین و راهتان چیست و از چه رو با سپاهی برهنه و تهیدست قصد رزم داری؟ او یادآور شد که سپاه تازیان با گرده‌ای نان هم سیر است و هم گرسنه، و از پیل و تخت و باروبنه بی‌بهره است، پس زندگی ساده در بوم خود برایشان بسنده است و تاج و نگین کیانی سزاوار کسی دیگر است—شهریاری بس بافر و شکوه، جانشین پادشاهان نامدار که والاتبارتر و شکوهمندتر از هر کس بر روی زمین است.
رستم از بخشندگی و شکوه بزم و نخچیر شاه ایران سخن راند؛ پادشاهی که تنها در بزمگاه، بهایی گزاف به تازندگان می‌بخشد و گنجش کم نمی‌شود، و ده و دو هزار سگ و یوز و باز شکاری با طوق‌های زرین و زنگوله‌ها داراست که خوراک روزانه جانوران نخچیرگاهش بیش از تمام اندوخته تازیان است. او تازیان را به سبب آز و بی‌شرمی و نداشتن مهر و خرد نکوهش کرد که چگونه با چنین مایه و زادگاهی آرزوی تاج و تخت کیانی را در سر می‌پرورند. سپهسالار ایران از سعد خواست تا فرستاده‌ای جهاندیده و خردمند نزد سپاه ایران بفرستد تا خواسته‌های خود را بازگوید و ایرانیان بتوانند خشنودی آنان را از شاه بخواهند، تا مگر از جنگی با فرجام ناگوار با نوه نوشین‌روان دادگر پرهیز شود. او هشداری سوزان داد که نباید خرد و چشم و گوش را بر پند بست. پس از ممهور شدن نامه، پیروز شاپورفرخ‌نژاد به همراه جمعی از بزرگان و پهلوانان غرق در جوشن و زر و سیم و سپرهای زرین، به عنوان فرستاده، راهی اردوگاه سعد وقاص شد.