چون خبر مرگ شیرویه به گراز در دیار روم رسید، آگاه گشت که تاج و تخت ساسانی اینک به اردشیر خردسال رسیده است. گراز در ظاهر بر روزگار خسروپرویز اندوه گسست، اما در نهان دلی پر از کینه و آز داشت. او نوندی تیزتک به نزد پیروز خسرو —دستور و گنجور شاه جوان— فرستاد و او را برانگیخت تا اردشیر را از میان بردارد و راه را برای فرمانروایی جدید بگشاید، و تهدید کرد که اگر این راز فاش شود، لشکری بی‌شمار از روم خواهد آورد که روزگارش را تیره کند.
پیروز خسرو که دلی ناپاک و خردمندیِ اندک داشت، فریب گراز را خورد و نقشه شوم را پذیرفت. شبی در کاخ شاهی، اردشیر مجلسی از بزم و می گسترد. می جام‌به‌جام گردانده شد و چون پاسی از شب گذشت، یاران و رامشگران شاه از مستی بیهوش گشتند. پیروز خسرو بداندیش، دیگران را از پیشگاه شاه راند تا تنها خود و اردشیر در ایوان ماندند. جفاپیشه فرصت را غنیمت شمرده، بر سر شاه خردسال پرید و لب و دهان او را آن‌قدر فشرد تا اردشیر بی‌جان گشت. با کشته شدن شهریار، پیروز خسرو کاخ را به تصرف خود درآورد و پیکی تیزرو نزد گراز فرستاد. گراز با شنیدن خبرِ مرگ اردشیر، جانِ تاریکش به روشنی گرایید و سپاهی بیکران گرد آورد و چون بادِ خزان به سوی طیسفون تاخت تا تاج‌وتخت ساسانیان را به چنگ آورد.