چون اردشیر جوان بر تخت کیانی جای گرفت، بزرگان، کهنسالان و جوانان از سراسر ایران‌زمین به دیدارش شتافتند تا شاهد آغاز شهریاری او باشند. نامداران کارآزموده در انتظار سنخ‌گویی شاه جدید چشم بر او دوختند. اردشیر لب به سخن گشود و بزرگان را مخاطب ساخت و گفت که هر آنکس بر مسند شاهی می‌نشیند، باید زبانش به راستی گویا و دلش آکنده از پرستش یزدان باشد. او پیمان بست که پا بر جای پای شهریاران عادل پیشین نهد، از فرّه ایزدی و آیین داد پیروی کند، از یزدانِ نیکوکار یاد نماید و بنیاد تمام کارهای خویش را بر عدل و راستکاری بگذارد. او نوید داد که پرستندگان و نیکوکاران را گرامی خواهد داشت و دست ستمگران را به خون خودشان کوتاه خواهد نمود. از این سخنان امیدبخش، دل مردم و بزرگان آرامش یافت و آرزوهایشان بارور شد. سپس اردشیر فرماندهی کل سپاه ایران را به پیروز خسرو سپرد؛ سالاری که عاشق دادگری و وفادار به تاج‌وتخت بود، و به ایرانیان بشارت داد که تا چنین پهلوانی در میان است، باید با دلی شاد و روانی روشن زیست کنند.