چون خبر دژم‌بارِ برافتادن خسروپرویز و تیره گشتن روزگار شهریار در پهنه جهرم به گوش باربد، رامشگر بی‌همتای دربار رسید، اشک از دیدگانش روان گشت و دلش از اندوه لبریز گردید. او سراسیمه روی به سوی تیسفون نهاد؛ آن‌گاه که به بالینِ شاهِ درخاک‌افتاده رسید، رخسار ارغوانی و شاهانه خسرو را دید که چون گل شنبلید زرد و پژمرده گشته است. باربد بر پیکر بی‌جانِ پادشاه مویه آغاز کرد و با نوایی پهلوانی و جان‌سوز، سوزِ درونش را آشکار ساخت؛ چنان‌که نگهبانان و حاضران در بارگاه نیز بر آتشِ این مهر و اندوه بریان گشته و زارزاری گریستند.
باربد بر فر و بزرگیِ گذشته شاه نالید و رفتن آن همه شکوه، تاج و تخت عاج، درفش کاویانی، شبستان و رامشگران، تیغ‌های بنفش، سپاهیان زرین‌کمر و اسب بی‌همتای شبدیز را یادآوری کرد. او از بی‌وفایی روزگار سخن گفت؛ روزگاری که زهرش بیش از پادزهر است و شاهی که فرزندی خواست تا یاور و پشتش باشد، سرانجام رنج و محنت از دست همان فرزند درکشت. رامشگر، ویرانیِ بومِ ایران و زوال دودمان ساسانی را پیش‌بینی کرد و هشدار داد که چون پاسبانِ بزرگ افتد، گرگان به رخنه‌ها درخواهند آمد.
پس از آن، باربد به یزدان پاک، به نام جاویدان شهریار، و به خرمیِ نوروز و مهر سوگند یاد کرد که از این پس هرگز دستش به رود و ساز نرسد و نغمه‌ای در ستایش بداندیشان و غاصبان تاج‌وتخت نسراید. آن‌گاه در برابر دیدگانِ شگفت‌زده، چهار انگشتِ نوازنده خویش را با تیغ برید و در مشت فشرد. سپس به خانه خویش درآمد، آتشی سوزان برافروخت و تمام سازها و ابزارهای رامشگری خود را یکسره در میان زبانه آتش افکند تا دفتر هنرنمایی‌اش بر درگاه پادشاهان برای همیشه بسته شود.