فرستادگان شیرویه، یعنی خراد برزین و اشتاد، پیام گستاخانه و سرزنش‌آمیز شاهِ نو را به خسروپرویز ابلاغ نمودند. خسروپرویز، شهریار دیرین و برتخت‌نشسته ایران‌زمین که اکنون در حبس خانگی فرو افتاده بود، پاسخ خویش را با وقار و استواری آغاز کرد. او فرستادگان را فرمان داد تا پیامش را کلمه به کلمه به گوش شیرویهِ کم‌تجربه برسانند و او را از نادانی، عیب‌جویی و اعتماد به بدخواهان برحذر دارند.
خسروپرویز ابتدا بند به بند اتهامات شیرویه را پاسخ داد. او درباره کشمکش با پدرش هرمز توضیح داد که چگونه به سبب سخن‌چینان مجبور به فرار شد و هرگز قصد بدخواهی به پدر نداشت. او سپس از سرکوب بهرام چوبین و مجازات سخت دایی‌های خود، بندوی و گستهم، یاد کرد که به خاطر ریخته شدن خون هرمز، دست و پایشان بریده شد تا دادگری بر جای ماند. خسروپرویز تصریح کرد که دوران حبس شیرویه نه زندانی تاریک، بلکه کاخی پر از ناز و نعمت، چوگان، شکار، رامشگران و گوهرها بود و هدف از آن تنها بازداشتن او از کژروی و محقق نشدن پیشگویی‌های اخترشناسان بود؛ پیشگویی‌هایی که در زایچه هندی آمده بود و خراج و نامه‌های روم و هند نیز بر آن گواهی می‌دادند.
شاه برکنارشده سپس از خزانه‌ها و گنج‌های شگفت‌انگیز خود مانند گنج بادآور و گنج عروس، و نیز از سازماندهی مرزهای ایران دفاع کرد. او ایران را به باغی سرسبز و شکوفا تشبیه نمود که سپاه و سلاح چون دیوار و پرچین آن هستند و هشدار داد که فراخواندن سپاهیان از مرزها، باغ ایران را در برابر هجوم دشمنان بی‌دفاع خواهد ساخت. او همچنین روابط خود با قیصر روم و دادن نشان‌ها و گهرهای گرانبها (همچون صلیب و هدایا) را برپایه تدبیر و عزت شاهنشاهی دانست. در نهایت، خسروپرویز با یادآوری نام شهریاران پیشین از کیومرث و جمشید تا فریدون و رستم، بر ناپایداری سرای سپنجی تأکید ورزید و با توبه‌ای پاک به درگاه یزدان، با جهان و پادشاهی بدرود گفت. فرستادگان با شنیدن این سخنانِ پر از حکمت و سوز، جامه دریدند و گریان به سوی شیرویه بازگشتند.