روز و شب نام فریدون بر زبان ضحاک جاری بود و بیم سرنگونی، لحظه‌ای او را آرام نمی‌گذاشت. شهریار ماردوش که پایه‌های تخت خویش را سست می‌دید، بزرگان و موبدان را گرد آورد تا محضر نامه‌ای گواهی دهند که او پادشاهی دادگر است و جز نیکویی نکاشته است. بزرگان از بیم جان، تن به گواهی دادند و قلم بر آن طومارِ فریب نهادند.
در همین هنگام، غریو دادخواهی از درگاه برآمد. کاوه، آهنگر رنج‌دیده‌ای که هفده فرزندش خوراک مارهای بر دوش ضحاک شده بودند و اکنون آخرین فرزندش در بند بود، خروشان به ایوان درآمد. او طومار دروغین ضحاک را برخواند، بزرگان را به خواری و فرمانبری از دیو سرزنش کرد، محضرنامه را پیش چشم همگان درید و زیر پا سپرد و دست فرزند خویش را گرفت و بیرون شد. ضحاک از جرأت و مهابت کاوه شگفت‌زده و لرزان ماند و اقرار کرد که میان خود و کاوه کوهی از آهن پدیدار دیده است.
کاوه به بازارگاه آمد و همان پیش‌بند چرمیِ آهنگری‌اش را بر سر نیزه کرد. مردم ستم‌دیده پیرامون او گرد آمدند و بدین‌سان نخستین خروش ملی علیه ستم آغاز شد. کاوه سپاه رنج‌دیدگان را به سوی فریدون رهنمون شد. فریدون چون آن چرم‌پاره را دید، آن را به فال نیک گرفت، به دیبای روم و گوهرها بیاراست و آن را «درفش کاویانی» نامید؛ اختر فرخنده‌ای که از آن پس نماد آزادی و پادشاهی ایران گشت.
پس از آن، فریدون آماده رزم شد. نزد مادرش فرانک آمد، وداع کرد و او را به نیایش یزدان سپرد. سپس دو برادر مهتر خود، کیانوش و پرمایه را خواند و همراه با آهنگران نامدار، قالبی از خاک برداشت و نقش سر گاومیش بر آن کشید. آهنگران پتک‌ها بر سندان فرود آوردند و گرزی گران به شکل سر گاو ساختند که چون خورشید می‌درخشید. فریدون آهنگران را پاداش فراوان داد و پیمان بست که چون اژدها را زیر خاک افکند، جهان را از آلودگی پاک گرداند.