چون سپهر گردان چهر خویش را از برج خوشه آشکار ساخت، کیخسرو شهریار دادگر ایران موبدان و دانایان کشور را فراخواند و درهای بارگاه را برای دو هفته بست تا دفتری نو از نام و نشان پهلوانان و سپاهیان ایران‌زمین بنگارند. موبد خردمند، نام مهان و کهان را یک‌به‌یک برخواند. از خویشاوندان کاووس‌شاه، صد و ده سپهبد به پیشروی فریبرز گام نهادند. هشتاد پهلوان نوذری با گرزهای گران و به سالاری زرسپ، فرزند طوس، نام خویش ثبت کردند. از خاندان گودرز کشواد، هفتاد و هشت فرزند و نبیره که روشنی‌بخش تاج و تخت کیانی و برافرازنده درفش کاویانی بودند، رده بستند. همچنین شصت و سه بزرگ از تخمه گژدهم به فرماندهی گستهم، صد سوار از تبار میلاد به سالاری گرگین، هشتاد و پنج جنگاور از دودمان لواده به رهبری برته، و سی و سه مهتر از نژاد پشنگ به پیشوایی رویین گرد آمدند. خویشان شیروی، گرازه، کنارنگ و پهلوانانی از هر سوی ایران، دشت و هامون را پر ساختند چنان که شمارش آنان از توان بیرون بود.
پس کیخسرو فرمان داد تا سپاهیان از شهر بیرون شوند، اسبان بادپا را از گله‌ها برگیرند و با نوای کرنا و کوس در نخستین روز ماه آماده نبرد با توران گردند. شهریار درهای گنج خویش را گشود و خلعت‌ها و جام‌های پر از گوهر پدید آورد و بر سر پهلوانان جیره و پاداش افشاند. او جام گوهر و جامه‌های دیبای رومی را به عنوان بهای سر «پلاش» تورانی پیش نهاد؛ بیژن، فرزند گیو، چابک از جای جست، گستردگی آن پیمان را پذیرفت و جام و گهر بربرداشت. سپس شاه تاج تژاو و آوردن اسپنوی ماهرو را خواست، که بیژن بار دیگر میان رزم ببست و هدایا را پذیرفت. سر تژاو را به گیو سپردند و سوزاندن چوب‌های کاسه‌رود برای بستن راه دشمن را نیز گیو بر عهده گرفت. گرگین میلاد نیز پیام‌آوری خشمگینانه به نزد افراسیاب را پذیرفت.
پس از گسیل پیام و بستن پیمان‌ها، رستم تهمتن به همراه زواره و فرامرز به بارگاه آمد. رستم از سرزمینی در زابلستان سخن گفت که از روزگار کاووس‌شاه در دست تورانیان مانده بود و آنان باژ از آن می‌ستاندند. کیخسرو فرمانروایی سراسر آن مرزها از قنوج تا سیستان و هند را به فرامرز، فرزند رستم، سپرد و او را با سپاهی گران و پندهایی تابناک درباره دادگری، یاوری درویشان و پرهیز از ستم روانه ساخت. روز بعد، کیخسرو بر پشت پیل رویین‌تن نشست، مهره بر جام زد و به سان دیدن از لشکر پرداخت. فریبرز، گودرز با فرزندانش گیو و رهام و بیژن، گستهم، اشکش با سپاه کوچ و بلوچ، فرهاد، گرازه، زنگه شاوران و فرامرز با درفش‌های هفت‌سر اژدهاگون از پیشگاه شاه گذشتند. رستم دو فرسنگ فرزندش فرامرز را بدرقه کرد و پندهای رزم و بزم بدو آموخت؛ سپس به سراپرده بازآمد، جام می برگرفت و بر ناپایداری گیتی و لزوم دادگری و توکل بر کردگار سرود خواند.