با برآمدن خورشید جهان‌آرا و برکشیده شدن تیغ روشنایی، تیرگی شب از پهنه گیتی ناپدید گشت. بانگ تبیره و کوس شاهی از بارگاه کیانی برخاست و پهلوانان و بزرگان ایران کلاه‌خودهای رزم بر سر نهادند. طوس، گودرز، گیو دلاور، گرگین، گستهم و بهرام شیردل به پیشگاه کیخسرو شتافتند. شاه جوان همراه با جهان‌پهلوان رستم و دیگر آزادگان کشوادگان به عزم نخچیر و سرکشی به بوم و بر به راه افتاد. سپاهی چندان گران به همراه یوزان و بازهای شکاری روانه شد که روشنی از مهر و ماه بگرفت.
کیخسرو سراسر سرزمین ایران را پیمود و بر هر شهر و دیاری که گذشت، ویرانی‌های حاصل از بیداد افراسیاب را نگریست. دل شاه از رنج مردم گران شد؛ پس درهای خزانه بگشود و به هر سو درم داد تا آبادی و دادگری را به مرزهای ایران بازگرداند. در هر شهری بر تخت نشست و جهانی را به بخشش و دینار بیاراست، تا آنکه به مرز آذرابادگان رسید. در آنجا، شهریار جوان به خان مقدس آذرگشسپ درآمد، رخ بر خاک نهاد و دادار جهان‌آفرین را نیایش کرد.
پس از به جا آوردن آیین نیایش، کیخسرو و پهلوانان روانه بارگاه کاووس‌شاه شدند. دو شهریار سرافراز در کنار یکدیگر به شادمانی نشستند. چون روز دیگر برآمد، کاووس‌شاه در حضور رستم، زال و بزرگان سپاه، سفره دل بگشود و از بیدادگری‌های افراسیاب سخن راند؛ از خون ناحق سیاوش، ویرانی شهرهای ایران، و ناله زنان و کودکان خردسال. کاووس از کیخسرو خواست تا سوگندی گران یاد کند که هرگز دل به مهر مادری افراسیاب نسپارد، به گنج و فریب او فریفته نشود و میان آنان جز تیغ و گرز میانجی نباشد.
کیخسرو سخن نیا را شنید، رو به سوی آتش پاک گردانید و به دادار دارنده جهان، روز سپید و شب لاژورد، خورشید و ماه، و تاج و تخت شاهی سوگند خورد که هرگز مهر افراسیاب را در دل نپرورد و تا گرفتن کین پدر آرام نگیرد. سپس سوگندنامه را به زبان پهلوی و با مرکب مشک‌افشان بر دفتر خسروی نگاشت. زال، رستم و سراسر بزرگان ایران بر آن گواه شدند و کیخسرو پیمان‌نامه را به عنوان امانتی مقدس به دست رستم سپرد.
پس از پایان آیین سوگند، بزم بزرگی آراسته شد و یک هفته به شادمانی گذشت. روز هشتم، کیخسرو سر و تن بشست و شب‌هنگام در پیشگاه خداوند گردان‌سپهر به نیایش ایستاد. اشک از دیدگان فرو ریخت و از دادار توانا یاری خواست تا او را در ستاندن کین سیاوش و رهاندن گیتی از جفای افراسیاب پیروزی بخشد. سپس بر تخت بازگشت و پهلوانان را گرد آورد و آنان را به رزم افراسیاب فراخواند. طوس، گودرز، رستم و پهلوانان یک‌صدا آمادگی خود را برای فدا کردن جان و تن در راه کین سیاوش و شهریار جوان اعلام داشتند و رخ شاه از این هم‌پیمانی چو گل ارغوان افروخته گشت.