شاهدخت ایرانی و دختر دارا (داریوش سوم) که پس از شکست و مرگ دارا، طبق وصیت او به همسری اسکندر درآمد تا کینه و دشمنی میان ایران و روم زائل شود. در هنگام مرگ اسکندر، روشنک با دلی پر از درد بر تابوت او مویه کرد و بیوفایی جهان و نابودی تمامی شاهان بزرگ را یادآور شد.