پس از نشیب‌وهورهای بسیار در شهر شهریاران، آزرم‌دخت—بانویی از دودمان کیانی و ساسانی—تاج بزرگی بر سر نهاد و بر اورنگ پادشاهی برنشست تا زمام گیتی را به دست گیرد. او بزرگان، جهاندیدگان و مردان کارآزموده را گرد هم آورد و سخن از داد و آیین بر راند. آزرم‌دخت اعلام داشت که بنیاد پادشاهی خویش را بر راستی و خردورزی قرار می‌دهد، چرا که سرانجامِ تمام آدمی‌زادگان، خشتِ تنگِ گور است و هیچ کس را از مرگ گریزی نیست. او نوید داد که نیک‌خواهان و فرمان‌بردارانش را چون پروردگاری مهربان پناه دهد و پرورنده آنان باشد، اما هر آن کس که از پیمان او سرپیچی کند و راه خرد نپوید—خواه دهقان ایرانی باشد، خواه تازی یا رومی—کیفری جز خواری و چوبه دار نخواهد داشت.
با این همه، چرخ گردون مهر چندانی به او نشان نداد. پادشاهی آزرم‌دخت تنها چهار ماه پایدار ماند و با حلول ماه پنجم، اخترِ اقبالش افول کرد. روزگار با او بی‌مهر گشت و آزرم‌دخت چشم از جهان فروبست؛ تخت کیانی بار دیگر بی‌شهریار ماند و کامِ بدخواهان برآورده شد تا بار دیگر ثابت شود که سپهر گردان به پرورده خویش نیز رحم نمی‌کند.