چو بهرام‌شاه جهان را بدرود گفت، فرزندش بهرام در غمی گران فرو رفت و چهل روز کلاه شاهی بر سر ننهاد. پهلوانان و خردمندان کشور پر از درد و دیده از اشک بارانی گرد آمدند و به سوگواری نشستند. پس از یک هفته پند و گفتگو، موبد خردمند شهریار جوان را بر آن داشت تا دل از غم برکند و بر تخت کیانی بنشیند. بهرام بر تخت دادگری نشست و تاج شاهی بر سر نهاد.
او نخست آفرین بر پروردگار جهان آورد؛ کردگاری که فروزنده گردان سپهر، فزاینده دانش و داد، و کاهنده کژی و ناقصی است. آن‌گاه رو به دانایان و موبدان جهاندیده کرد و فرمود که سرآمد خصلت‌های انسانی بردباری است و خرد، چراغ فروزان روان. او همه را به قناعت و میانه‌روی فراخواند و یادآور شد که آز و طمع، جان انسان را در عذاب می‌افکند و شادمانی را می‌کاهد، و چون شادی بکاهد، روان و خرد ناتوان گردند.
شهریار نوزده سال با دادگری، امنیت و راستی بر جهان فرمان راند تا آنکه روزگار چنگال مرگ بر او گشود و شاه تاجور را با خاک تیره جفت گردانید. پس از درگذشت او، فرزندش بهرام بهرامیان بر تخت پادشاهی نشست تا راه نیاکان خویش را ادامه دهد.