در مرزهای بست، فرامرز در اندوهی جانکاه فرو رفته بود. یاد نیا، زال سپیدموی، که اکنون در بند و زنجیر شاه کیانی اسفندیارزاد گرفتار بود، و یاد پدرش رستم جهان‌پهلوان که غدر و حیله روزگار او را بر خاک افکنده بود، سینه دلاور جوان را پر از کینه و دردمندی ساخته بود. فرامرز، سران و نامداران روشن‌روان زابلستان و کابل را گرد خویش فراخواند و زبان به اندوه گشود. او سخنان اندوهبار عمویش زواره را به یاد آورد؛ همان هشدارهایی که زواره پیش از آن نبرد شوم با اسفندیار به رستم داده بود، و رستم جهان‌پهلوان از سر بزرگی و نخوت بدان نپریده و پندش را ناشنیده انگاشته بود. زواره پیش‌بینی کرده بود که روزی فرزند اسفندیار، بهمن، کین پدر را خواهد خواست و دودمان زال را به ویرانی خواهد کشاند.
اکنون آن هشدارهای شوم جامه تحقق پوشیده بود؛ بهمنِ نامور سپاهی چو ابر سیاه از ایران گسیل داشته، زال سپیدموی را در بند کشیده، و کینه‌جویانه آتش انتقام خون اسفندیار و دیگر یلان چون نوش‌آذر و مهرنوش را برانگیخته بود. فرامرز ناله برداشت که چه‌سان دودمانی که سال‌ها سپر و پشتیبان ایرانیان بود، اکنون گرفتار آتش ویرانی گشته و سرپناهی برایش نمانده است. نامداران و پهلوانان زابلستان یک‌صدا بانگ برداشتند که ما بندگان توایم و تا آخرین قطره خون در فرمان تو خواهیم زیست و جنگید.
فرامرز خفتان نبرد بر تن کرد، دلی پر از کینه و سری پر از ننگ برداشت و سپاهی گران به راه انداخت. چون خبر حرکت فرامرز به بهمن رسید، شهریار کیانی بر تخت خشمگین شد، لشکریان خویش را برافراشت و روانه ولایت غور شد. در دشت‌های غور، دو سپاه در برابر هم صف آراستند؛ چندان که گرد و غبار سواران آفتاب تابان را پوشاند و بانگ شیپورها و ناله درای‌های هندی دل کوه‌ها را از جا برکند.
سه روز و سه شب نبرد بی‌امان درگرفت. از آسمان، تیر چو ژاله می‌بارید و از ضربت تبرزین‌ها و جرّ کمان‌ها زمین زیر پای جنگاوران می‌لرزید. شمشیرهای پولادین و گرزهای گران میان گرد و غبار می‌درخشیدند و تل‌هایی از کشته‌شدگان از هر دو گروه بر زمین می‌افتاد. اما در روز چهارم، طوفانی سهمگین خاست و بادی تند مستقیم به روی سپاهیان فرامرز وزیدن گرفت. گرد و خاک چشم رزمندگان زابل و کابل را کور کرد و نظم سپاه فرامرز در هم شکست. گردان زابل و کابل پشت به نبرد کرده و فرامرز را در میان میدان تنها نهادند.
فرامرز با اندک یاران وفادارش، چون شیری زخمی که بدنش پوشیده از زخم‌های تیغ بود، مردانه ایستادگی کرد و تا آخرین نفس جنگید. اما سرانجام پهلوانی به نام یاز اردشیر بر او تاخت و فرامرزِ زخم‌خورده را به بند کشید و پیش بهمن آورد. بهمن کیانی با دیدن فرامرز هیچ امانی به او نداد و دادگری و ببخشش را کنار نهاد. به دستور شهریار، داری برافراشتند و پیکر پیلوار فرامرز را زنده بر دار نگونسار کردند. سپس به فرمان بهمن، لشکریان ایران او را نشانه گرفتند و پیکر آن پهلوان دلاور را زیر بارانی از تیر خیاطی کردند.