پس از شهادت مظلومانه سیامک به دست سیاه دیو، کیومرث‌شاه یادگار فرزندش، هوشنگِ جوان را که آراسته به دانش، خرد و فرهنگ بود، در آغوش مهر خویش پروراند. هوشنگ نزد نیای بزرگ همانند فرزندی گرامی و مشاور دانادلی بود. هنگامی که کیومرث اراده کرد کین خون سیامک را از اهریمنیان بازستاند، هوشنگ را به حضور طلبید و رازهای نبرد را بر او گشود. شاه کهن‌سال به هوشنگ گفت که زمان رفتن او نزدیک است و هوشنگ باید سپهسالار تازه سپاه ایران برای نبرد با دیوان باشد. بدین ترتیب لشکری بی‌مانند از پریان، پلنگان، شیران، گرگ‌ها و ببرهای تیزچنگ گرد آمدند. هوشنگ پیشاپیش این سپاه شگفت‌انگیز می‌تاخت و کیومرث‌شاه در پشت لشکر استوار ایستاده بود. سیاه دیو با دلی پر هراس و نگران رو به میدان نهاد و از ترس خاک بر آسمان می‌افشاند، اما غرش خشمگین درندگان و کیهان‌خدیو، چنگال‌های دیو را سست ساخت. دو سپاه به هم درآویختند و دیوان در برابر جانوران و درندگان به ستوه آمدند. در این میان، هوشنگ چون شیری ژیان بر سیاه دیو تاخت، او را از سر تا پا به بند کشید، سرش را از تن جدا ساخت و چرمش را بردرید. با گرفتن این کین بزرگ، روزگار کیومرث نیز به پایان رسید و نخستین شاه گیتی جهان گذران را بدرود گفت؛ جهانی که سرتاسر افسانه است و هیچ نیکی و بدی در آن جاودان نمی‌ماند.