آنگاه که آفتاب به برج حمل درآمد و جهان فرّ و بهار نو یافت، کیومرث آیین تخت و تاج را به گیتی آورد و بر تارک کوهسار جای گرفت. او و مردمانش جامه‌هایی از پوست پلنگ بر تن کردند و خورش و پوشش نو پدید آوردند. سی سال پادشاهی‌اش بر جهان مایه شکوفایی بود؛ فرّ شاهنشاهی از رخسارش چون ماه چهارده‌شبه بر سرو سهی می‌تافت و تمامی دد و دام و جانوران زمین در برابر تختش به نماز و تسلیم سر فرود می‌آوردند.
کیومرث را فرزندی بود خوبرو، هنرمند و نامجوی به نام سیامک که جان پدر به مهر او بسته بود. روزگار به شادمانی می‌گذشت، اما اهریمن بدسگال را رشک برانگیخته شد. او فرزندی پرورد همچون گرگی سترگ و سپاهی از دیوان گرد آورد تا تخت و دیهیم کیومرث را بخواهد. سیامک از این نیت شوم بی‌خبر بود تا آنکه سروش خجسته به هیبت پری پلنگینه‌پوش فرود آمد و راز دشمنی دیوان را آشکار ساخت.
سیامک چون خبر یافت، خروشان سپاه گرد آورد و بی‌پوشش زره، با تنی آراسته به چرم پلنگ به جنگل دیو شتافت. دو سپاه در برابر هم صف آراستند و سیامک برهنه‌تن با پور اهریمن درآویخت. اما دیو سیاه چنگال واژگون و کینه‌توز خود را بر پیکر شاهزاده فرود آورد، کمرگاه او را درید و تن بی‌جانش را بر خاک افکند. با مرگ سیامک، سپاه بی‌سرور ماند و جهان بر کیومرث‌شاه تیره گشت.
شهریار غم‌زده از تخت فرود آمد، رخسار بخراشید و به سوگ نشست. لشکر ایرانیان همگی جامه‌های پیروزه‌رنگ عزاداری بر تن کردند و دد و مرغ و نخچیر کوهسار نیز ناله‌کنان در این سوگ عظیم انباز گشتند. یک سال تمام جهان در درد و اشک فرو رفته بود، تا آنکه پیام ایزد کردگار به وساطت سروش فرخنده نازل شد: که سوگ بس است، سپاه برکشید و ریشه دیو بدکنش را از روی زمین برکنید.