اسکندر مقدونی (رومی)، شهریار جهان‌گشایی که پس از فتح ایران و هندوستان و اقالیم گوناگون، در جوان‌سالی درگذشت. پیکر زرین‌تابوت او را به اسکندریه بردند، جایی که ارسطو و حکیمان روم بر تابوت او مویه کردند و ناپایداری جهان، بی‌ارزشی گنج و فرجام ناگزیر مرگ را بر پیکر بی‌جانش سرودند.