مرداس، پادشاه گرانقدر، نجیب و یزدانپرست تازیان در دشت سواران نیزهگذار بود. او به دادگری، پارسایی و بخشندگی بیهمتایش شهره بود و هزاران هزار چارپای شیرده داشت که خواسته و شیر آنها را سخاوتمندانه در اختیار نیازمندان میگذاشت. مرداس پدری بس مهربان بود که با وجود رنج فراوان، فرزندش ضحاک را با ناز و نعمت پروراند. او پیش از سپیدهدم برای طهارت و نیایش پروردگار به بوستان سرایش میرفت. ابلیس با وسوسه کردن ضحاک، چاهی عمیق و سرپوشیده بر سر راه مرداس کند؛ مرداس در تاریکی پگاه در چاه افتاد و مظلومانه جان سپرد.