اسپنوی خادمه یا معشوقه ماهروی تژاو در دژ گروگرد بود. پس از شکست تژاو، او اشک‌ریزان از تژاو خواست تا وی را در دژ تنها نگذارد. تژاو او را بر پشت اسب خویش نشاند اما چون اسب خسته شد، او را در راه رها کرد. بیژن او را یافت و زیبایی رخسارش او را مجذوب ساخت و وی را به پیشگاه طوس سپهبد آورد.