سپهر یا چرخه روزگار در باور حماسی شاهنامه، دارنده والاترین قدرت بر دگرگونی سرنوشت انسان‌هاست. سپهر گاه کام دل مردمان را می‌دهد و گاه آنان را از آرزوهایشان بازمی‌دارد. در اندرزهای شاهنامه، نپذیرفتن چرخه‌گردانی سپهر و ایستادگی نابخردانه در برابر آزمون‌های روزگار، مایه رشک، تیره دلی و نهایتاً سقوط پهلوانان و سپهسالاران می‌گردد.