فرّه ایزدی، ودیعه و موهبتی الهی و نماد پادشاهی و مشروعیت در حماسه ملی ایران است. این فروغ ایزدی تا زمانی با شهریار می‌ماند که او در راه راستی، دادگری و سپاس یزدان گام بردارد. کیخسرو سخت بیمناک بود که با کوچک‌ترین منی و ناسپاسی، این فرّه از او بگسلد.
درود بر شما، پویندهٔ کارنامهٔ کهن! من «رهنما» هستم؛ همراه شما در شناخت پهلوانان، شهریاران، دیوان، جانوران شگفت و بازخوانی ابیات شاهنامه فردوسی. از هر گوشهٔ این حماسه بپرسید تا با هم به بازخوانی آن بنشینیم.